Jak przekazano w komunikacie TPN, świstaki spędzają w zimowych norach zwykle czas od października do kwietnia, śpiąc całymi rodzinami. Przed zapadnięciem w sen zimowy dorosłe osobniki osiągają masę około 8 kilogramów, natomiast po przebudzeniu ważą nawet o połowę mniej.

Jak zwracają uwagę przyrodnicy, świstaki po wybudzeniu z zimowej hibernacji napotykają na szereg trudności. Pierwszym wyzwaniem jest wydostanie się na powierzchnię. Zwierzęta muszą przekopać korytarz przez zalegającą nad norą warstwę śniegu, która obecnie może mieć nawet metr grubości. Warunki na zewnątrz im nie sprzyjają – dostęp do pokarmu jest ograniczony, ponieważ wegetacja jeszcze się nie rozpoczęła.

Dodatkowym zagrożeniem są dla świstaków drapieżniki, które po zimie również intensywnie poszukują pożywienia. TPN zwraca uwagę, że także działalność człowieka, w tym m.in. jazda na nartach poza wyznaczonymi trasami, może zakłócać spokój zwierząt w tym wymagającym okresie.

Wiosna to dla świstaków również czas rozrodu. „Kolejnym wyzwaniem dla świstaków jest konieczność jak najwcześniejszego odbycia godów, aby w czerwcu urodziły się młode. Jak sami widzicie, taki świstak wiosną ma całkiem sporo na głowie. Jeśli podczas wędrówki natkniecie się na taką norę – prosimy, nie zbliżajcie się i nie płoszcie świstaków. Dajmy im spokojnie wrócić do formy” – apeluje TPN.

Monitoring liczebności świstaka przeprowadzony w Tatrach w ostatnich latach wskazuje, że jedna trzecia populacji tego gatunku zamieszkuje rejon Doliny Pięciu Stawów Polskich oraz Dolinki za Mnichem. Według szacunków przyrodników z TPN na terenie polskich Tatr jest pod 100 do 120 świstaczych nor. Każdą taką norę z kolei zajmuje od trzech do czterech świstaków.

Świstaki zapadają w sen zimowy pod koniec września lub na początku października. Hibernują tam do przełomu kwietnia i maja. W tym czasie świstaki korzystają wyłącznie ze zgromadzonych latem zapasów podskórnego tłuszczu. Udaje im się przetrwać tylko dzięki ograniczeniu funkcji życiowych do absolutnego minimum. (PAP)

szb/ mmu/