Naukowcy: miejskie parki potrzebują bardziej zróżnicowanej roślinności

Zespół z University of Queensland (Australia) na łamach „BioScience” zwraca uwagę, że w miejskich parkach często brakuje kluczowej roślinności średniego piętra, czyli roślin o wysokości od 1 do 10 metrów.

„Od XIX wieku w naszych parkach dominuje styl projektowania inspirowany angielskim krajobrazem. Być może wynika to z potrzeby zachowania schludnego wyglądu, ale nie służy dobrze ani przyrodzie, ani ludziom” - zauważa dr Nicola Sockhill z University of Queensland School of the Environment.

Naukowcy wyjaśniają, że warstwa roślinności pomiędzy koronami wysokich drzew a roślinnością okrywową jest ważnym źródłem pożywienia i schronienia dla małych zwierząt i ptaków, które są wypierane przez zagęszczającą się zabudowę miejską i nowe osiedla.

Z odpowiednio bogatej roślinności miejskiej korzystają także ludzie. „Ponad połowa ludności świata mieszka obecnie w miastach, a dla wielu z nas park jest jedynym miejscem, w którym w ciągu dnia mamy kontakt z naturą. Dlatego ma znaczenie to, jaka roślinność się w nim znajduje” – zwraca uwagę dr Sockhill. - „Wykazano, że przebywanie na łonie natury obniża poziom hormonów stresu, takich jak kortyzol, pomaga odzyskać zdolność koncentracji, zmniejsza lęk i objawy depresji, a nawet może skracać czas powrotu do zdrowia po chorobie lub urazie”.

Badacze podkreślają, że w parkach można zainstalować dobre oświetlenie i zapewnić dobrą widoczność, a jednocześnie zapewnić obecność zróżnicowanej roślinności, włącznie z gatunkami średniego piętra. Nie utrudnią one dostępu do otwartych terenów ani podziwiania krajobrazów.

Według autorów opracowania rośliny średniego piętra wymagają też mniej intensywnej pielęgnacji niż trawniki. „Gdy posadzi się rodzime rośliny, w dużej mierze radzą sobie one same, a wokół nich stopniowo tworzy się cały ekosystem. Trawnik natomiast wymaga koszenia co dwa tygodnie. Najlepsze rośliny do parku i dla miejscowej fauny to zwykle te, które rosły tam, zanim powstał park” - podsumował współautor publikacji, prof. Richard Fuller.

Jako przykład dobrze działającego parku naukowcy podają znany w Australii Kings Park w Perth. „Wiemy już, że to działa. Po prostu nie stało się to jeszcze standardem” - podkreśla prof. Fuller.

Badacze zwracają uwagę, że parki należy projektować strategicznie, a tereny zielone planować w skali całego miasta. Wyrażają przy tym nadzieję, że ich badanie zainteresuje mieszkańców, urbanistów, samorządy i różne osoby decyzyjne.

”Zamiast tworzyć wszędzie takie same parki, miasta powinny mieć mozaikę różnych ich typów - od otwartych terenów rekreacyjnych po gęściej porośnięte miejsca stanowiące schronienie dla ludzi i dzikich zwierząt. Złożoność roślinności jest niezwykle ważna, a w przestrzeni publicznej wciąż jest jej zbyt mało. Każdy, kto ma wpływ na strategie zazieleniania miast, może wykorzystać te informacje, aby przyczynić się do zmiany obecnej sytuacji” - podsumowuje dr Sockhill.

Marek Matacz (PAP)

mat/ zan/