Jacek Gałuszka zaznaczył, że dogoterapia nie jest samodzielną metodą leczenia i nie powinna być traktowana jako alternatywa dla opieki medycznej czy rehabilitacji. Może jednak skutecznie wspierać inne formy terapii, pomagając pacjentom odzyskać motywację do działania. – Najprościej mówiąc: pies pomaga zmotywować człowieka do wykonywania czynności, które są elementem terapii lub rehabilitacji. Sam nie leczy, ale może być bardzo skutecznym wsparciem procesu terapeutycznego – powiedział.

Jak wyjaśnił, szczególnie dobrze widać to podczas pracy z dziećmi. Zwierzę nie ocenia, nie krytykuje i nie poprawia błędów, dzięki czemu pomaga przełamywać stres związany z nauką czytania lub ćwiczeniami logopedycznymi.

Behawiorysta przytoczył historię dziewczynki, która miała problem z wymawianiem głoski „r”. Zachęcał ją do przywoływania swojej suki o imieniu Lira. Kiedy dziecko poprawnie wymawiało imię psa, zwierzę podchodziło do niego. – Od tego momentu dziewczynka zaczęła wielokrotnie powtarzać imię psa i ćwiczenie przestało być przykrym obowiązkiem. Dla niej nie była to już terapia. To była zabawa i budowanie relacji – podkreślił.

Zdaniem Gałuszki podobny mechanizm działa również podczas rehabilitacji. Osoby po udarach czy urazach często chętniej wykonują ćwiczenia, gdy wiążą się one z kontaktem ze zwierzęciem. – Człowiek często zrobi dla psa coś, czego wcześniej nie chciał zrobić dla lekarza, rehabilitanta czy rodzica – powiedział.

Ekspert zwrócił uwagę, że obecność psów przynosi korzyści także seniorom. Jak zauważył, zwierzęta pomagają przełamywać samotność i zachęcają do nawiązywania relacji z innymi ludźmi. – Osoby, które na co dzień są wycofane, nagle zaczynają opowiadać historie o swoich dawnych psach, wspominać dzieciństwo czy rozmawiać z innymi mieszkańcami. Pies staje się pretekstem do kontaktu – wskazał.

Gałuszka uważa, że warto rozmawiać o szerszej dostępności dogoterapii, choć nie powinna ona zastępować tradycyjnego leczenia. – Jeżeli widzimy, że obecność psa pomaga dziecku ćwiczyć mowę, pacjentowi po udarze odzyskiwać sprawność, a seniorowi przełamywać samotność, to warto zastanawiać się nad tym, jak takie działania wspierać i upowszechniać – ocenił.

Dodał jednak, że potrzebne są dalsze badania naukowe oraz wypracowanie standardów wykonywania zawodu kynoterapeuty. Jak zaznaczył, korzyści z kontaktu ze zwierzętami nie ograniczają się wyłącznie do rehabilitacji. Badania sugerują, że obecność psa może wpływać na obniżenie poziomu stresu i poprawę samopoczucia. – Pies daje coś bardzo ważnego – nie ocenia, nie krytykuje i nie odwraca się od człowieka dlatego, że ten ma gorszy dzień. Ta bezwarunkowa obecność bywa niezwykle cenna dla osób chorych, starszych czy przeżywających trudności emocjonalne – powiedział.

Podkreślił również, że psy pracujące terapeutycznie muszą być odpowiednio przygotowane, a ich dobrostan jest równie ważny jak dobro pacjentów. – Taka praca jest obciążająca również dla zwierzęcia. Potrzebuje ono nie tylko szkolenia, ale także czasu na odpoczynek i regenerację. Dogoterapia jest skuteczna tylko wtedy, gdy korzyści odnoszą obie strony tej relacji – zaznaczył.

Zdaniem Gałuszki dalszy rozwój dogoterapii powinien opierać się na rzetelnych badaniach naukowych i jasno określonych standardach pracy. – Zawód kynoterapeuty istnieje w klasyfikacji zawodów od 2010 roku, ale wciąż brakuje jednolitych standardów jego wykonywania. Uznanie i pieniądze biorą się ze standardu i danych, nie z sympatii do psów – podsumował.

Mira Suchodolska (PAP)

Wywiad z Jackiem Gałuszką nadamy o godz. 7.15.

mir/ bar/